نگران، دلواپس، عذرخواه (نامه ای به مخاطبین)

بسم رب الرفیق

سلام مخاطبینِ جان؛
در طول سالیانی که اینجا فعالیت داشتم و برای دلم نوشتم، همواره سعی داشتم که با شما رو در رو نشم و از شما فاصله بگیرم. و حتما شما هم متوجه این موضوع شده اید. دلایلش را بگذارید همچنان شخصی بماند. حمل بر بی اهمیت انگاری یا توهین نگذارید.

اما اونچه که من رو وا داشته تا این پست رو مستقیما برای ارتباط با تک تک شما بنویسم اینه که فردای قیامت مدیون و بدهکار شما نباشم!
این وبلاگ حیاط خلوتی برای دلمه و کاملا شخصی نوشت هست. هیچ گاه به دنبال جذب مخاطب نبودم و حرفایی که زدم عموما حرفایی بوده که نمیتونستم جای دیگه بزنم. اما انسان نسبت به اعمال و افکارش مسؤوله؛ حوالی ابرهای باران زا معمولا غمیگن، اندوهناک و پر از پالس های منفی بوده و این از 200 دلنوشته ی نویسنده آشکاره. الانسان علی نفسه بصیره، نویسنده به تشویش و اضطراب درونش واقفه و مطمئنه که پست هاش مستقیم و غیر مستقیم روی خواننده ها تاثیر خواهد گذاشت.
مخلص کلام:
شما رو منع یا امر به کاری نمیکنم ولی دفعه ی بعدی که خواستید به اینجا سر بزنید کمی تأمّل کنید! (این توصیه رو برادرانه جدّی بگیرید)

+
شاید تنها لطفی که این وب داشته و داره آیات و روایات، حکایات بزرگان و اشعار اهل دلان باشه و بس که تعدادشان بسیار کم بوده. اگر به دنبال این موضوعاتید، بهترشان در جاهایی به مراتب بهتر موجوده.



پ.ن.1
از لطف تک تک شما بسیار ممنون و عذرخواهم اگر خواسته و ناخواسته حال شما رو تغییر دادم. ایشالا حلال میفرمایید. خدا به شما جزای خیر بده.

پ.ن.2
برای هم دعا کنیم. یاعلی


مبتلا
15دی 97